In mijn beleving brengt een recreatieve menner op een
ontspannende wijze zijn vrije tijd door met zijn/haar paard(en) en wagen c.q. rijtuig
in de natuur.
Uit veiligheidsoverwegingen meestal vergezeld van een of
meerdere (aspirant)paardenliefhebbers. In gezelschap trekken ze dan al
keuvelend bijvoorbeeld door onze Brunssummerheide met aansluiting naar het
Schutterspark, en verder door de Schinveldse bossen, op de speciaal daarvoor
aangelegde menpaden, genietend door de natuur van de langzaam voorbijtrekkende gratis
aangeboden panoramische uitzichten.
Zo af en toe wordt er eens stilgestaan om een bepaald
uitzicht eens extra goed in je op te nemen, zeg nou zelf eens: "Is Gods
schepping niet mooi?”
Of eventjes stoppen op verzoek van een kind van een van de
vele voorbijtrekkende bewonderaars voor het span, door het verzoek in te
willigen om het paard eens vertederend te mogen aaien. Voor dat kind kan de dag
dan niet meer stuk. De menner (eventueel in gezelschap) geniet(en) daar dan met
volle teugen van. De ouders zijn trots dat hun spruit vrijwillig toenadering
zocht tot het paard. Zijn het niet de kleine dingen die het doen? Prachtig toch?
De recreatieve menner met een gewillig paard staat nooit
onder prestatiedruk. Hij / zij heeft dan ook een heel andere rijstijl als de
wedstrijdmenner die grotendeels bezig is de rest achter zich te laten door
eventjes bij de eersten te blijven met als eindstreven die ook nog voorbij te
razen, alleen maar om te winnen. De recreatieve menner gebruikt zijn/haar zweep
om het paard met een zachte tik te corrigeren. Bij de wedstrijdmenner zie ik
wel eens dat de zweep al dan niet onbedoeld, met meer kracht op het paard
neerkomt.
|
|
|
De recreatieve menner let meer op de verrichtingen van zijn/haar
paard, en op de omgeving. Behoudens aan de overheidsregels of die van de grond-eigenaar
c.q. beheerder, is deze aan niets gebonden. Hij /zij, meestal verbonden met de
natuur, voelt zich zo vrij als een vogeltje. Is nooit gestrest!
Integendeel, ze zijn vrolijk en ogen onbezorgd. Is de menner
alleen met zijn paard onderweg, dan zal hij/zij zo nu en dan het paard met
enkele bemoe-digende woordjes toespreken. In enkele gevallen wordt het paard
zelfs meer aan het oor toevertrouwd. We weten immers dat die zwijgt, en niks doorverteld
|
|
De recreatieve menner in het bos of de heide geniet samen
met zijn/haar paard van de natuur, hoort elk fluitend vogeltje, ziet elke
beweging en/of verandering. De recreatieve menner wordt op eventuele "gevaren”
geattendeerd wanneer hij/zij het orenspel van zijn/haar paard in de gaten
houdt.
Een goede menner reageert allert naar het paard toe
vooraleer die de kans krijgt om een schrikreactie uit te voeren. Hij/zij
spreekt zijn/haar paard op een geruststellende wijze toe zodat het paard in
vertrouwen blindelings de bedoelingen van zijn/haar menner opvolgt.
|
Het paard
wordt dan meestal beloond met een kort bemoedigend toespraakje als beloning. De
menner en het paard begrijpen elkaar. Ze kuieren gewoon weer verder alsof er geen
vuiltje aan de lucht was. Het vertrouwen tussen de menner en het paard is
wederzijds, zoals dit hoort te zijn! De meestal onderling vooraf geplande en/of georganiseerde
ritten kunnen van uiteenlopende aard zijn:
De ene keer door het prachtige omliggende bos en heidegebied
aan de Nederlandse zijde. De andere keer over de uitgestrekte, al dan niet geasfalteerde
veldwegen aan de Duitse kant. Helaas verbiedt de Duitse overheid de menners de
toegang in het bos en heidegebied aan hun zijde. Voor de ruiters daarentegen hebben
ze er een scala aan ruiterpadenpaden gecreëerd die daar urenlang, tussen
zonsop- en ondergang, kunnen uitrijden.
| Wanneer er in de warme zomermaanden, voornamelijk in
vochtige bosgebieden, bosranden de dazen (pramen/bremsen) onderweg zijn, die de
paarden pijnlijke steken toebrengen, dan beperken wij ons tot het rijden op de
veldwegen. Ver weg van het bosgebied. Gelukkig hebben we daar in de Brunssum-merheide
nagenoeg geen last van, terwijl het in en om de Schinvelder bossen en Teverenerheide
er vol van zit. |
|
|
De echte recreatierijder is tussen 3 a 4u. onderweg. Bij grotere
ritten worden en dan een of meerdere pauzes ingelast, om het paard tot rust te
laten komen en onze benen te strekken. In ons Landgraafse grensgebied hebben
wij het privilege dat we elke dag verschillende routes kunnen kiezen zonder een
weg van gisteren te moeten kruisen. Dat maakt het voor de menner in onze streek
zo aantrekkelijk om met paard en rijtuig erop uit te gaan.
|
|
Een aanrader is een rit langs het bruisende riviertje de
Worm die voorbij Rimburg al kronkelend de grens markeert tussen Nederland en
Duitsland.
Als we dan na de rit op stal aankomen verzorgen we eerst onze
dieren, het paardentuig en het rijtuig waarbij tevens een algemene inspectie
volgt.
Dan pas kunnen wij zelf nog nagenietend van de mooie rit,
ons zelf verzorgen. Bij een georganiseerde rit volgt er meestal een gezellig
samenzijn met barbecue en verdere versnaperingen.
|
Een aanrader is een rit langs het bruisende riviertje de
Worm die voorbij Rimburg al kronkelend de grens markeert tussen Nederland en
Duitsland.
Als we dan na de rit op stal aankomen verzorgen we eerst onze
dieren, het paardentuig en het rijtuig waarbij tevens een algemene inspectie
volgt.
Dan pas kunnen wij zelf nog nagenietend van de mooie rit,
ons zelf verzorgen. Bij een georganiseerde rit volgt er meestal een gezellig
samenzijn met barbecue en verdere versnaperingen.
Hoe ben ikzelf een recreatieve menner geworden?
Ik heb zelf nooit niks met wedstrijden gehad, alhoewel ik er
wel graag naar toe ga kijken.
Ik dacht na 10 wilde cowboy jaren op het paard, dat het nu
welletjes moest zijn met verder het eventuele noodlot te blijven uitdagen. Mijn
rijpaard Cheyenne werd voor het rijtuig aangeleerd door wijlen Rudy Lisson. Ik heb
er nog lang en veel plezier aan gehad. Nu op mijn 67jarige leeftijd houdt mijn witte
pony van 1.35m mij nog dagelijks fit. En we kunnen het goed met elkaar
vinden.
Ik hoop er nog jaren in goede gezondheid van te mogen
genieten!
De recreatieve mengroeten van Wiel Jansen.
